1 grudnia 1928 został służbowo przeniesiony na równoważne stanowisko w Brazylii z siedzibą w Kurytybie.
Pod koniec 1931 został odwołany do Polski i rozpoczął pracę w Ministerstwie WRiOP, gdzie zajmował się polskim szkolnictwem za granicami kraju.
Po odwołaniu Pawła Musioła z funkcji kuratora Związku Nauczycielstwa Polskiego objął po nim urząd i doprowadził do zażegnania kryzysu i na zjeździe ZNP w Krakowie złożył na ręce prezydium swe funkcje. 17 marca 1939 został mianowany podsekretarzem stanu w Ministerstwie WRiOP.
W czasie II wojny światowej był internowany w Rumunii a po zwolnieniu w 1943 pracował w Bukareszcie, gdzie między innymi kierował sprawami szkolnictwa polskiego w Rumunii pracując w Komisji Pomocy Polakom.
Po zakończeniu II wojny światowej w sierpniu 1945 powrócił do kraju, zgłosił się do Ministerstwa Oświaty i został skierowany do pracy na Dolny Śląsk. Został organizatorem a następnie kierownikiem Ośrodka Dydaktyczno-Metodycznego i Biblioteki Pedagogicznej we Wrocławiu. W 1950 zwolniony z kierowania biblioteką i pracował jako nauczyciel w I Liceum Ogólnokształcącym we Wrocławiu. Nauczał propedeutyki filozofii, języka polskiego i języka rosyjskiego. Brał czynny udział w pracach ZNP. Był wykładowcą na kursach Towarzystwa Szkoły Świeckiej.