Ciało zwierzęcia porasta futro cienkie a krótkie, bladej i zmiennej barwy w lecie, zależnej od podgatunku, niekiedy kremowopłowej żółci, niekiedy rudej czerwieni czy bladego brązu. Jest ono natomiast ciemniejsze, grubsze i bardziej też szorstkie w zimie, bledsze po stronie brzusznej i wewnętrznych częściach kończyn, ale bez ostrej granicy. Ciemniejsze, czarniawe barwy leżą na pysku, tylnej części uszu, tworzą także pasek schodzący po kończynach z przedniej strony. Na policzkach występować może jasna plamka, jak u nilgau indyjskiego. Kończyny dolne zdobi biały pierścień i kępka włosów, niekiedy słabo widoczne.
Wyróżniającą cechą zwierzęcia są dwie pary rogów na czaszce samca. Nie występują one u każdego samca, nie ma ich u podgatunku C. q. subquadricornis, a i u innych na pewnym etapie ontogenezy może być jednak tylko para, a niekiedy tylko jedna z par jest dobrze rozwinięta, a towarzyszą jej niewielkie tylko guzki. Przednie rogi osiągają 1–2,5 cm, zwykle od jednej czwartej do dwóch trzecich długości tylnych rogów, jak wykazały badania z Parku Narodowego Panna, choć niekiedy dorównują im długością. Nie zmniejsza to wyjątkowości czykary. Tylne rogi mają zwykle 8–10 cm.