Także w cyklu Opowieści z Narnii angielskie dwarf zostało przez Andrzeja Polkowskiego przetłumaczone jako „karzeł”.

Używano także zapożyczenia „dwerg” (z liczbą mnogą w postaci „dwergi” lub „dwergowie”; czasem zapisywano ten wyraz od małej, a czasem od dużej litery). Spotkać się z nim można w przypisie do sagi Baulundur Adama Oehlenschlägera opublikowanej w 1850 roku w Bibliotece Warszawskiej , w przekładzie Obrazu literatury średniowiecznych ludów Fryderyka Gustawa Eichhoffa dokonanym przez Sewerynę Pruszakową i wydanym w 1856 roku, w artykule Kamienna karta dziejów Teodora Ziemięckiego opublikowanym w 1878 roku na łamach Dwutygodnika naukowego poświęconego archeologii, historii i lingwistyce oraz w powieści Witolda Jabłońskiego pod tytułem Dary bogów.

Inny tłumacz dzieł Tolkiena, Jerzy Łoziński, użył na określenie tej rasy słowa „krzat”, termin „krasnolud” uważając za niepasujący do wyglądu postaci (brak czerwieni) oraz przynależności gatunkowej (niebycie ludźmi)Bractwo Pierścienia, Zysk i S-ka, wyd. I, 1996, s. 12: „Po pierwsze, jak nietrudno zorientować się z opisów, istoty nazywane po angielsku dwarves nie mają na sobie najmniejszej czerwonej kropki.