Podczas słowackiego powstania narodowego negocjował w Londynie z czechosłowackim prezydentem na uchodźstwie Edvardem Benešem, a następnie w Moskwie z władzami radzieckimi warunki przyszłego funkcjonowania Czechów i Słowaków we wspólnym państwie, domagając się całkowitego równouprawnienia Słowaków.
Po wyzwoleniu Czechosłowacji został wiceprzewodniczącym Słowackiej Rady Narodowej oraz pełnomocnikiem (ministrem) oświaty Słowacji.Został również przewodniczącym Związku Pisarzy Słowackich oraz Macierzy Słowackiej.
W 1950 roku został pozbawiony wszystkich funkcji, a w roku następnym - aresztowany. W 1954 roku w pokazowym procesie, tzw. procesie burżuazyjnych nacjonalistów, został skazany na dziesięć lat pozbawienia wolności. Razem z nim sądzeni byli czołowi słowaccy działacze komunistyczni, na czele z Gustávem Husákiem, który otrzymał najsurowszy wyrok dożywotniego więzienia. Działaczom zarzucano słowacki nacjonalizm. Proces wpisywał się w dążenie komunistów czeskich do pełnego zdominowania aparatu władzy w Czechosłowacji i ukrócenia choćby szczątkowej autonomii struktur partyjnych i państwowych na Słowacji.