Pępowniczka brunatna (Xeromphalina brunneola O.K. Mill.) – gatunek grzybów z rodziny Xeromphalinaceae.
Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Xeromphalina, Xeromphalinaceae, Agaricales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.
Po raz pierwszy opisał go w 1968 r. Orson Knapp Miller na martwym drewnie iglastym w USA, podając jego holotyp.
Polską nazwę zaproponował Władysław Wojewoda w 2003 r.
Morfologia Kapelusz Średnica 0,6–1,5 cm, kształt wypukły z zagłębieniem do prawie lejkowatego. Powierzchnia naga, matowa, pomarańczowa. Brzeg gładki i nieprążkowany nawet w stanie wilgotnym. Blaszki Gęste, zbiegające na trzon, wąskie, z blaszeczkami, pomarańczowe. Ostrza równe, matowe. Trzon Wysokość 3–6 cm, grubość 0,1–0,25 cm, zwężający się nieco ku nasadzie, prawie bulwiasty u podstawy, chrzęstny. Powierzchnia na wierzchołku gładka, pomarańczowo lub płowożółta, niżej ochrowa i owłosiona, u nasady rdzawobrązowa. Miąższ Cienki, brązowawy, chrzęstny, o stale nieprzyjemnym zapachu i smaku. Cechy mikroskopowe Bazydiospory 5–7,5 × 2,5–3,5 µm, Q = 1,9–2,1, elipsoidalne, cylindryczno-elipsoidalne, często prawie alantoidalne, szkliste, gładkie, cienkościenne, amyloidalne. Podstawki maczugowate, 21–29 × 5,0–6,5 µm, 4-zarodnikowe.