30 sierpnia 1811 r. awansował do stopnia pułkownika, a 29 maja 1812 r. został mianowany szefem Koporskiego Pułku Piechoty, pozostając przy tym nadal dowódcą Smoleńskiego Pułku Piechoty i obejmując dowództwo 1. brygady 12 Dywizji Piechoty. W 11 lipca 1812 r. wycofujący się pułk smoleński osłaniał artylerię dywizji. W tym starciu Rylejew został ciężko zraniony kartaczem w lewą nogę i przez półtora roku był wyłączony z czynnej służby. 16 grudnia 1812 r. otrzymał stopień generała majora. W 1814 r. został komendantem wojskowym 13. okręgu Królestwa Saksonii i miasta Drezna.
Po zakończeniu działań wojennych VI koalicji antyfrancuskiej pozostawał od 29 sierpnia 1814 r. przy dowództwie 25 Dywizji Piechoty, od 22 lipca 1816 r. – przy dowództwie 13 DP). Od 11 września 1816 r. dowodził różnymi brygadami w 13 DP, prowadząc akcję osadnictwa wojskowego. Od 1820 do 22 listopada 1828 dowodził oddziałami kolonistów wojskowych przydzielonymi do guberni mohylewskiej. Został nagrodzony dożywotnim nadaniem majątku ziemskiego w Besarabii (3000 dziesięcin) i odznaczony Orderem Świętej Anny I klasy. a 19 marca 1826 r. awansowany do stopnia generała porucznika. Od 22 marca 1829 r.