W latach 20. współpracował z czołowymi zespołami: dixielandowym The Bucktown Five, oraz Raya Millera i Teda Lewisa, w którym grał siedem lat. Uczestniczył także w najwcześniejszych nagraniach jazzu w stylu chicagowskim. Były to interpretacje m.in. utworów I Found a New Baby i There’ll Be Some Changes Made, wykonywane przez The Chicago Rhythm Kings, studyjny zespół o zmiennym składzie. Oprócz niego grało w nim wielu muzyków takich jak Frank Teschemacher, Joe Sullivan, Eddie Condon i Gene Krupa. Od 1936 do 1938 był członkiem orkiestry perkusisty Bena Pollacka. Pracę przerwała mu na siedem miesięcy choroba wrzodowa. Podczas występów w Nowym Orleanie doznał perforacji przewodu pokarmowego, która wywołała poważne komplikacje, i na sygnale został przewieziony do szpitala Touro. Życie uratował mu dr Alton Ochsner, któremu poświęcił skomponowane przez siebie utwory Relaxin’ at the Touro i Oh, Doctor Ochsner. Pierwszy z nich stał się później motywem przewodnim jego zespołów. Po rekonwalescencji wrócił do pracy i w 1939 sformował oktet Muggsy Spanier’s Ragtime Band. Nagrał z nim szesnaście standardów dixielandowych dla wytwórni Bluebird, które stały się zaczynem i wzorcem dla późniejszego odrodzenia tego gatunku (Dixieland Revival). Niestety jego zespół wyprzedził o kilka lat Dixieland Revival i z braku pracy został rozwiązany.