Na podstawie wniosków wyciągniętych z obserwacji skuteczności niemieckich nalotów na Wielką Brytanię wojska amerykańskie przystąpiły do opracowania własnych bomb szybujących. Pierwszą z nich była bomba , której użyto podczas bombardowania Kolonii w 1944 r. Jej rozwinięciem była bomba GB-4, której użyto do bombardowania schronów niemieckich okrętów podwodnych w Hawrze. Ostatnią amerykańską bombą szybującą opracowaną podczas II wojny światowej była GB-14, którą wyposażono w radarowy system naprowadzania. Konstrukcje te wykazały niezadowalającą celność i skuteczność, co wynikało z niedoskonałości telewizyjnego systemu naprowadzania i niewielkich głowic bojowych. Po zakończeniu działań wojennych część niemieckiego uzbrojenia trafiła w ręce aliantów, którzy poddali je testom. Jednakże rozwój broni atomowej spowodował wstrzymanie prac nad broniami precyzyjnego rażenia. left|thumb|System Paveway III na bombie GBU-28 "Bunker Buster" o masie 5 000 funtów Postęp w opracowaniu doskonalszych systemów przeciwlotniczych oraz konieczność precyzyjnego atakowania niewielkich, dobrze bronionych obiektów spowodował powrót do koncepcji broni zdolnej precyzyjnie niszczyć cele z użyciem pocisków z relatywnie niewielkimi głowicami bojowymi.