Zwalczanie bomb szybujących stanowi znaczny problem dla obrony przeciwlotniczej. W NATO rozwijane są systemy C-RAM (ang. Counter rocket, artillery, and mortar), które umożliwiają zwalczanie tego typów pocisków w końcowej fazie lotu. Analiza użycia tej broni wskazuje jednakże, że najlepszą metodą jest niszczenie nosicieli tego typu uzbrojenia.
Wojna rosyjsko-ukraińska W czasie wojny rosyjsko-ukraińskiej Rosja zaczęła na dużą skalę stosować bomby szybujące – klasyczne bomby lotnicze doposażone w moduł skrzydeł oraz układ naprowadzania (typowo GNSS/GPS lub GLONASS + INS), co umożliwia zrzuty z większego dystansu od celu. W ukraińskich przekazach tego typu uzbrojenie bywa określane skrótowo jako „КАБи” (KABi).
Zasięg i dystans zrzutu ewoluowały wraz z upowszechnieniem rosyjskich zestawów konwersyjnych UMPK do bomb serii FAB oraz pojawieniem się bardziej zintegrowanych konstrukcji. W 2023 ukraińskie media branżowe szacowały, że zasięg użycia bomb FAB z modułem UMPK wynosi ok. 50–60 km (zależnie od profilu lotu i parametrów zrzutu). W lipcu 2024 rosyjska agencja państwowa TASS (cytując rozmówcę) podawała szacunki rzędu 60–70 km dla bomb 250–1500 kg doposażonych w UMPK. We wrześniu 2024 Defense Express przytaczał wartości maksymalne zbliżone do ok. 92 km dla użycia tego typu bomb (zależne od warunków zrzutu).