pochowany.
Pierwszy okres rozkwitu (VIII-X w.) Od czasów merowińskich klasztor szybko osiągnął wiodącą pozycję wśród alzackich zgromadzeń klasztornych, a jego opaci zaczęli pełnić funkcje doradcze przy dworze Karolingów. Król Pepin Krótki potwierdził dalsze darowizny dla Murbachu za czasów jego trzeciego opata, Baldeberta. Karol Wielki aktem z 775 r. potwierdził immunitet klasztoru i uczynił Murbach niezależnym klasztorem królewskim. Jako freies Reichskloster był on oddany pod ochronę – ale nie władzę – królewską czy później cesarską. W 792 r. Karol Wlk. mianował się jego świeckim opatem (Pastor Murbacencis), zachowując ten tytuł przez ok. rok. Ponadto wprowadził dla świeckiego opiekuna, obrońcy i reprezentanta klasztoru stanowisko wójta (Vogt), które w drugiej połowie XI w. przeszło jako dziedziczne w ręce Habsburgów. Ścisłe przestrzeganie benedyktyńskiej dyscypliny ora et labora oraz wysokie wymagania co do wiedzy i wykształcenia mnichów wprowadził skutecznie opat Simbert (786–792). Wobec niestabilności politycznej po śmierci Karola Wielkiego w 814 r. Murbach domagał się każdorazowo po wyborze nowego opata potwierdzania przez papieża przywilejów opactwa i jego praw własności. Znalazłszy się w wyniku podziału ustalonego w Verdun w 843 r. w obrębie państwa Lotara I, a na mocy porozumienia zawartego w Meerrssen w 870 r.