Według lustracji z 1660 starostwo krzepickie składało się z miasta Krzepice z zamkiem oraz dwóch folwarków, miasteczka Kłobuck oraz wsi: Starokrzepice, Rembielice, Opatów, Złochowice, Truskolasy, Dankowice, Wręczyce, Zagórze, Zakrzów, Łobodno, Miedzno, Ostrów, Kocin, Dobra, Brzoska, Kawki, Cyganka, Pacanówek, Kostrzyna, Podleżany, Zwierzyniany, Zajączki. Na terenie starostwa znajdowały się również trzy kuźnice.

W okresie I Rzeczypospolitej dzięki licznym królewskim przywilejom w mieście rozwijał się handel oraz działalność gospodarcza. Do pierwszej wojny polsko-szwedzkiej miasto należało do najludniejszych w okolicy. W XVI-XVII wieku znacznie rozwinął się przemysł metalurgiczny. W 1612 roku polską nazwę miejscowości i krzepickie kuźnice wspominał Walenty Roździeński w swoim staropolskim poemacie o śląskim hutnictwie pt. Officina ferraria, abo huta y warstat z kuźniami szlachetnego dzieła żelaznego, m.in. we fragmencie: Po krzepickich kuźnicach – niweckie nastały. Kuźnice, które w Polszcze nasławniejsze były. Prze żelazo, które w nich tak dobre robili. W mieście pracowały duże kuźnice produkujące działa, kule armatnie oraz różne machiny. Funkcjonowała również fabryka drutu.