Tito przeżył Herkulesa I o pół roku. Przybył jeszcze 20 stycznia 1505 roku z Rocano do Ferrary, by stanąć u wezgłowia umierającego księcia i oddać buławę książęcą jego synowi, Alfonsowi I i ogłosić go prawym następcą tronu. Zmarł 30 sierpnia 1505 roku, wskutek zarazy morowej.
Twórczość mały|Medal Tito Strozziego, ok. 1473 Na wyścigach w Ferrarze wiosną 1441 roku dziewiętnastoletni Tito poznał prześliczną dziewczynę o złotawych włosach, którą nazwał Anthią, i dla której napisał cykl elegii zatytułowany Erotica, należących do jego najlepszych utworów. Jako uczeń Guarina, Strozzi ubrał swe uczucia w zwroty i obrazy zaczerpnięte z greckiego romansu Ksenofonta z Efezu, nadał też swej wybrance imię starożytnej bohaterki. W tajemniczej Anthii musiał się jednak kochać ktoś potężniejszy od Tita, skoro kazano młodzieńcowi opuścić Ferrarę i pozwolono mu wrócić do rodzinnego miasta, dopiero gdy Anthia przeniosła się do Florencji. Anthia najwyraźniej nie odwzajemniła płomiennego uczucia młodego poety. Bardzo zmysłowe, a miejscami nieprzyzwoite elegie Strozzi wydał po latach, dedykując je księżnej Lukrecji Borgii.