Tito ożenił się dopiero w czterdziestym piątym roku życia, zdążył więc pisać wiersze do innej jeszcze blondynki, której również nadał greckie imię, Phylloroë. Strozzi był bardzo zakochany w pięknej Ferraryjce mieszkającej w willi nad brzegami Padu. Opisał w wierszu jej stary, bluszczem opleciony domek, z freskami świętych zwietrzałymi od deszczu, ukryty wśród drzew, obok kaplicy poszarpanej wylewami Padu. Phylloroë zmarła młodo, wskutek panującej w Ferrarze zarazy, a poeta szczerze opłakał jej stratę.
Oprócz wierszy erotycznych Strozzi pisał sporo poezji pochwalnej dla księcia i książęcej rodziny: z okazji zaślubin syna ksiżążęcego Alfonsa z Anną Sforzą, na śmierć księżnej Eleonory Aragońskiej, z powodu przybycia Lukrecji Borgii. Nawet zamarznięcie Padu w 1443 roku dało mu asumpt do pochwały księcia. Na powitanie Borsa pisał, że gdy książę przyjeżdża niebo się rozjaśnia, burze uspokajają, a ziemia okrywa zielenią. Pisał wiersze na każdą okoliczność, nawet z okazji postawienia nowej budowli w Ferrarze. Czasami jego pochlebstwa przybierały dziwaczną formę. Pisał na przykład, że lew, którego książę miał w swym zwierzyńcu, we wszystkim naśladuje swojego pana, nigdy bowiem nie rzuca się na słabsze od siebie zające czy psy, ale zawsze walczy z równymi sobie bawołem, niedźwiedziem albo dzikiem.