Projekt Lindleya, który szybko wycofał się z udziału w pracach, zrealizował jego najstarszy syn, William Heerlein Lindley. Chociaż stale przebywał za granicą, pełnił do swojej śmierci (1917) funkcję naczelnego inżyniera budowy. Bezpośrednim kierownikiem prac i zastępcą głównego inżyniera był Alfons GrotowskiW.H. Lindley, A. Grotowski, Kanalizacya, wodociągi i pomiary miasta Warszawy, Warszawa, 1911. Inwestycja była finansowana ze środków miasta (większość pozyskano dzięki emisji obligacji miejskich) i realizowana pod bezpośrednim nadzorem magistratu. Pierwsza oczyszczona woda popłynęła do mieszkańców Warszawy ze Stacji Filtrów 3 lipca 1886. W końcu 1886 długość sieci wodociągowej wynosiła 18,1 km.
Podczas budowy wykorzystano najnowocześniejsze ówczesne rozwiązania techniczne. Przy budowie wszystkich obiektów użyto materiałów najwyższej jakości, które poddawano kilkustopniowej kontroli. Podstawowymi materiałami budowlanymi były specjalnie wypalana, odporna na wilgoć cegła licówka i cegła glazurowana białą polewą. Na wielką skalę stosowano bloki granitowe i z piaskowca. Granitowe filary m.in. podtrzymują wykonane z cegły sklepienia żaglowe w zbiornikach wody czystej i sześciu grupach filtrów powolnych. Budynki zaprojektowano w stylu „fabrycznym”. W związku z budową Stacji Filtrów zlikwidowano południowy odcinek ul.