Żelaznej (między ulicami Nowowiejską i Koszykową).
Nowoczesny wodociąg Lindleyów zastąpił instalacje zaprojektowane przez Marconiego i Grotowskiego. Wodociąg Marconiego został zamknięty w lutym 1889, a wodociąg praski we wrześniu 1896.
Na potrzeby budowy w latach 1883−1915 przeprowadzano dokładne pomiary miasta i jego najbliższych okolic, na podstawie których powstał tzw. plan Lindleya.
W czasach Lindleya sieć wodociągowa Warszawy dzieliła się na: Górne Miasto – zasilane w wodę z wykorzystaniem wieży ciśnień znajdującej się na terenie Stacji Filtrów, zapewniającej odpowiednie ciśnienie w systemie wodociągowym. Dolne Miasto, czyli Powiśle oraz później Praga – zasilane w wodę wypływającą bezpośrednio ze zbiorników wody czystej.
Stację Pomp Rzecznych, gdzie z Wisły czerpano wodę i pompowano ją do Stacji Filtrów, wybudowano przy ul. Czerniakowskiej 124.
Urządzenia Stacji Filtrów zostały przykryte ziemią. Pod nasypami znalazły się cztery osadniki wody surowej, sześć grup filtrów powolnych (razem 36 filtrów) oraz dziewięć zbiorników wody czystej. Powierzchnia sześciu grup filtrów powolnych wynosiła 82 236 m², a pojemność zbiorników wody czystej doprowadzono do 60 tys. m³.