W 1896 r. zaczął wydawać czasopismo Tėvynės sargas (Stróż ojczyznyOchmański J., Historia Litwy, Warszawa 1982. ISBN 83-04-00886-6, s. 238.), które redagował do 1902 r. W latach 1900–1902 tworzył również pismo Žinyčia (Wiedza). Okazał się znakomitym publicystą. Na łamach Stróża... propagował zespolenie litewskiej idei narodowej z katolicyzmem, zaś wrogami Litwinów nazywał carską administrację, Żydów oraz "wyrodnych Litwinów", to jest Litwinów utożsamiających się z polskością oraz socjalistów. Sprzeciwiał się bezpośredniej, czynnej walce z rządem carskim. W 1900 r. stwierdził też, że uważa pełną niezawisłość państwa litewskiego za mrzonkę, ale z tego poglądu później się wycofał.
Tworzył litewskie szkoły, kolportował czasopisma w języku litewskim. W 1905 r. był jednym z organizatorów Wielkiego Sejmu Wileńskiego.
W latach 1906–1911 żył w Wilnie, zajmując się głównie działalnością społeczną, kulturalną i publicystyczną – był członkiem różnych towarzystw naukowych i kulturalnych, pracował również w dzienniku Vilniaus žinios oraz w gazecie Viltis. W 1911 r. został mianowany proboszczem w Laižuvie, po czym wyjechał na trzy miesiące do Stanów Zjednoczonych w związku z działalnością stowarzyszenia Saulės. Po powrocie, do 1914 r., służył w dotychczasowej parafii.