Następnie został z niej zwolniony i udał się do Rygi, gdzie przez rok ponownie pracował jako publicysta i redaktor pisma Rygas garso. Po zajęciu Rygi przez wojska niemieckie w 1915 r. znalazł się w Piotrogrodzie, gdzie działał w stowarzyszeniu wspierającym litewskie ofiary wojny i uchodźców wojennych. Włączył się w działania litewskiego ruchu niepodległościowego, uczestniczył w 1917 r. w jednej z jego konferencji, w Sztokholmie. W 1918 r. wrócił do Wilna i zajął się redagowaniem pisma Lietuvos Aidas.

Od 1920 r. żył w Kownie. Od tegoż roku do śmierci pełnił funkcję rektora kościoła Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w tymże mieście, zwanego kościołem Witolda. Świątynia ta w latach 50. XIX w. została zmieniona przez władze rosyjskie w cerkiew prawosławną, zaś w latach 1915-1918 była użytkowana przez wojska niemieckie jako magazyn. Całkowicie zrujnowany zabytkowy gotycki kościół została odremontowany dzięki jego staraniom. Nauczał również literatury litewskiej na wyższych kursach dla oficerów armii litewskiej. W latach 1921–1929 był redaktorem pisma Mūsų senovė, w 1921 także pisma Tauta (Naród).