Kolejne transporty do Grodkowa przybywały 8 stycznia, 1, 29 i 30 lipca. Osadzeni byli traktowani zgodnie z regulaminem obowiązujących tymczasowo aresztowanych. Dodatkowo komendant ośrodka mógł we własnym zakresie zaostrzać lub łagodzić zasady pobytu. Warunki bytowe w Grodkowie określano jako trudne, wynikało to tego, że do pobytu internowanych zaadaptowano więzienie. Cele były umieszczone na dwóch kondygnacjach, na każdym znajdowały się niewielkie świetlice. Pomieszczenia były przeludnione, osadzeni byli zmuszeni przechowywać w nich swoje rzeczy osobiste, dla odwiedzających nie było poczekalni. Były wyposażone w wolnostojące muszle sedesowe, osadzeni sami budowali kotary zapewniające prywatność. Aby poprawić warunki bytowe, osadzeni we własnym zakresie wykonywali drobne prace remontowe, np. cyklinowali parkiet. Dopiero w połowie 1982 r. do cel doprowadzono ciepłą wodę. Sytuacja uległa poprawieniu w połowie roku, kiedy część osadzonych przeniesiono do innych ośrodków, m.in. do Uherców. Relokacje odbywały się jednak z użyciem siły, pozbawieniem osadzonych rzeczy podczas rewizji osobistej, internowani nie byli informowani, dokąd są przenoszeni a wielogodzinny transport odbywał się w warunkach ciasnoty i braku dostępu do sanitariatów.