Jednocześnie przystąpiono do zwolnień internowanych z Ośrodka, w lipcu wypuszczono pierwszą grupę liczącą jedenaście osób. Poprawa warunków była jednak krótkotrwała. W związku z likwidacją ośrodków w Nysie i Głogowie do Grodkowa trafili internowani z tych ośrodków. Grodków stał się ośrodkiem zbiorczym dla Polski południowo-zachodniej, osadzano w nim osoby zameldowane w województwie opolskim, wrocławskim wałbrzyskim, legnickim, jeleniogórskim, gorzowskim, zielonogórskim oraz kaliskim.
Poruszanie się internowanych po terenie ośrodka było ograniczone w większym stopniu, niż dotyczyło to przebywających tam wcześniej skazanych. Przez pierwsze trzy miesiące cele były zamknięte na stałe, internowani nie mieli prawa do spacerów. Sytuacja uległa zmianie w lutym 1982 r. po interwencji Międzynarodowego Czerwonego Krzyża, kiedy wprowadzono godzinne spacery i otwierano cele cztery godziny na dobę. Czas spacerów i otwarcia cel ulegał stopniowo wydłużeniu, w maju było to odpowiednio 3 i 11 godzin. Od sierpnia odstąpiono od zamykania cel, a osadzeni mogli spacerować od 8:00 do 18:00. Funkcjonariusze korzystali z prawa do przeszukiwania cel, zazwyczaj dwa razy w miesiącu. Kontroli podlegały również paczki przekazywane przez rodziny.