Zamek w Lubaczowie – nieistniejący zamek króla Kazimierza Wielkiego zbudowany pomiędzy latami 1340-1360 w Lubaczowie w województwie podkarpackim.

W południowej części miasta nad błotami i nad rzeką Lubaczówką usytuowany był zamek królewski, nie związany z drewniano-ziemnymi umocnieniami miejskimihttps://zabytek.pl/pl/obiekty/lubaczow-pozostalosci-zamku-i-fortyfikacji. Już wcześniej w Lubaczowie znajdował się ośrodek wchodzący być może w skład Grodów Czerwieńskich. Badania archeologiczne doprowadziły do odkrycie drewnianych pozostałości wałów grodu budowanych w konstrukcji skrzyniowej i datowanych na X wiek. W 1214 roku Lubaczów i okoliczne terytoria zostały w Traktacie spiskim z królem węgierskim Andrzejem II przekazane wojewodzie krakowskiemu Pakosławowi Lasocicowi z rodu Awdańców, będącego urzędnikiem księcia Leszka Białego. W 1225 roku ziemie wokół Lubaczowa zostały spustoszone w wyniku walk między Polakami i Danielem Halickim a Węgrami. Na miejscu grodu król Kazimierz Wielki w latach 1340-1360 wzniósł zamek co wzmiankowali Janko z Czarnkowa w Kronice Katedralnej Krakowskiej, a potem Jan Długosz. W latach 1372-1377 Lubaczów znalazł się w zarządzie Władysława Opolczyka. W 1377 r. zamek został przekazany dożywotnio księciu Jerzemu Narymuntowiczowi.