W 1388 roku Władysław Jagiełło przekazał ziemię bełską w lenno księciu mazowieckiemu Siemowitowi IV Młodszemu wraz z zamkiem w Lubaczowie i zamkami Bełz, Busk i Horodło. Być może to książęta mazowieccy zbudowali część murów zamkowychhttps://msroa.muzeum.rzeszow.pl/wp-content/uploads/2021/07/1.-Proksa.pdf. W 1462 roku po śmierci będącego polskim lennikiem Władysława II płockiego, zamek w Lubaczowie wraz z całą ziemią bełską został inkorporowany przez króla Kazimierza Jagiellończyka w skład Królestwa Polskiego.
Najstarszy opis zamku lubaczowskiego pochodzi z 1534 r. Składał się on wówczas z przygródka i właściwego zamku. Zamek właściwy składał się z częściowo murowanej wieży, muru z blankami i piwnicy pod izbą czeladną. Przygrodek otoczony był niską drewnianą ścianą z izbic z 2 trzema basztami, a zabudowa składała się z dwóch kurnych chałup i browaru. Obok przygródka stała łaźnia. Z przygródka na zamek usytuowany na wzniesieniu wejście wiodło poprzez most. W 1578 roku w inwentarzu opisano już drewniane czteroskrzydłowe założenie z dziedzińcem. Upadek rezydencji zapoczątkowały najazdy Tatarów w końcu XVI i w pierwszej połowie XVII wieku. W lustracji z 1662 roku wymieniono budynek z ośmioma izbami i sklepionymi piwnicami.