Edwards pisze, że największym wkładem Hodge’a w okupację było porozumienie jego rządu wojskowego z antykomunistycznymi frakcjami w południowej Korei i awansowanie ludzi, którzy wcześniej kolaborowali z Japończykami, na stanowiska kierownicze.

Dobrym symbolem tego, jak przebiegała okupacja wojskowa południowej Korei przez Stany Zjednoczone, było utworzenie przez Hodge’a i Rząd Wojskowy Armii Stanów Zjednoczonych w Korei (USAMGIK) Południowokoreańskiego Tymczasowego Zgromadzenia Ustawodawczego w grudniu 1946 roku. Zgromadzenie to miało formułować projekty ustaw, które miały być później wykorzystane jako „podstawa reform politycznych, gospodarczych i społecznych”. Jednakże lewicowa frakcja polityczna, skonsolidowana pod szyldem Południowokoreańskiej Partii Robotniczej, zignorowała zgromadzenie i odmówiła w nim udziału. Konserwatywna frakcja Koreańskiej Partii Demokratycznej, wspierana przez posiadaczy ziemskich i właścicieli małych firm, również sprzeciwiła się zgromadzeniu, ponieważ ich główni liderzy zostali z niego wykluczeni przez USAMGIK.