Problem polegał na tym, że chociaż wielu z 45 członków zgromadzenia było konserwatystami, większość członków została nominowana przez umiarkowanego Kim Kyu-sika, który był wiceprezydentem Tymczasowego Rządu Republiki Korei (była to w większości umiarkowana instytucja utworzona w 1919 roku w okresie okupacji Korei przez Japończyków, której ostatecznym celem było zapewnienie Korei niepodległości w formie republikańskiej) i był wyborem Hodge’a na przywódcę przyszłej niepodległej Korei Południowej. Niestety, Kim nie był charyzmatyczny i nie potrafił zainspirować ani lewicy ani prawicy do poparcia go. Autor E. Takemae twierdzi, że siły amerykańskie w Korei były witane jako okupanci, a nie wyzwoliciele. Mówi również, że Amerykanie mieli większy szacunek dla Japończyków niż Koreańczyków, ze względu na ich wojskowe zaplecze, i doceniali japońską wiedzę oraz umiejętności administracyjne, których nie znaleźli wśród Koreańczyków. Jak się okazało, Amerykanie odkryli, że łatwiej jest mieć do czynienia z japońskimi władzami w kwestii postępowania z Koreą niż bezpośrednio z wieloma różnymi frakcjami politycznymi Korei.