XX wieku była zaangażowana w ruch oświaty robotniczej, udzielała się także w sekcji mówców robotniczego klubu sportowego Fichte (powiązanego z partią komunistyczną), w którym wkrótce została solistką. W 1931 r. uczęszczała na lekcji dykcji i przemawiania, które Helene Weigel prowadziła w szkole marksistowskiej. Jako aktorka-amatorka występowała w Junge Volksbühne, m.in. w propagandowej sztuce Wir sind ja sooo zufriede z 1932 r., w której wystąpili także Ernst Busch, Helene Weigel i Blandine Ebinger.
Jednym z twórców dzieła był Bertolt Brecht, który zaoferował jej rolę w swojej kolejnej sztuce, Die Mutter. Steffin zagrała tam rolę pokojówki, a tytułową rolę otrzymała Helene Weigel. Brecht był pod wrażeniem jej oczytania, umiejętności aktorskich i znajomości teorii marksistowskiej. Dość szybko oboje nawiązali romans (wymieniali się poetyckimi listami miłosnymi), jednak w połowie 1933 r. Brecht wrócił do żony Helene Weigel oraz dzieci i wraz z nimi i Steffin wyemigrował do Danii. Tam Steffin zawarła aranżowane małżeństwo. Równocześnie Brecht nie był zdolny do pozostania w monogamii i wkrótce potem jego główną kochanką stała się .