Saksofonista, doceniając jej talent, skomponował i dedykował jej utwór Mischievous Lady, który wspólnie nagrali.
Po rozwiązaniu w 1948 orkiestry Wilsona dołączyła wraz z nim do bebopowego big-bandu Dizzy’ego Gillespiego, w którym grali wówczas saksofoniści John Coltrane i Paul Gonsalves, oraz pianista John Lewis. Gillespie zwrócił na nią uwagę nie tylko ze względu na jej grę na puzonie. Przede wszystkim wrażenie na nim zrobił jej talent aranżacyjny, z którego często korzystał. W następnym roku jednak zawiesił działalność orkiestry. Krótko występowała z formacją Counta Basiego, a potem zaangażował ją Wilson, który otrzymał propozycję poprowadzenia zespołu towarzyszącego Billie Holiday podczas tournée na Południu Stanów Zjednoczonych. Trasa okazała się fiaskiem. Zniechęcona brakiem zainteresowania ich koncertami oraz przejawami zachowań rasistowskich, wycofała się z działalności muzycznej.
Przez trzy lata pracowała jako nauczycielka. Następnie objęła posadę urzędniczki. Uzupełniała swój budżet angażując się jako statystka w Hollywood. Pojawiła się obok Lany Turner jako harfistka w filmie Syn marnotrawny (The Prodigal, 1955) oraz jako członkini orkiestry pałacowej w słynnej ekranizacji Dziesięciorga przykazań (1956) w reżyserii Cecila B. DeMille’a.