Carl Hugo Wilhelm Ernst Wernicke (ur. 15 maja 1848 w Tarnowskich Górach, zm. 15 czerwca 1905 w Dörrberg im Geratal) – niemiecki lekarz psychiatra i neurolog, profesor Uniwersytetu we Wrocławiu i Uniwersytetu w Halle. Jako pierwszy opisał afazję czuciową i wskazał część kory mózgowej odpowiedzialną za rozpoznawanie mowy (ośrodek Wernickego). Upamiętnia go również nazwa opisanej przez niego jednostki chorobowej, encefalopatii Wernickego.
Życiorys Urodził się 15 maja 1848 w Tarnowskich Górach (niem. Tarnowitz). 1 czerwca 1848 został ochrzczony w kościele Zbawiciela. Jego rodzicami byli sekretarz urzędu górniczego (Bergamts-Sekretär) Friedrich Wilhelm August Wernicke i jego druga żona Auguste Pauline Amalie z domu Ziegert. Miał dwie starsze siostry, Albertine Valeskę Ottilie Auguste (ur. 1842) i Rosalie Hedwig Auguste Anette (ur. 1846). Młodszy brat zmarł zaraz po porodzie (1857). Carl Wernicke uczęszczał do szkoły ewangelickiej przy Henckelstraße 2 w Tarnowskich Górach, a następnie do Królewskiego Gimnazjum (Königliches Gymnasium) w Opolu i Maria-Magdalenen-Gymnasium we Wrocławiu, egzamin dojrzałości zdał w 1866. Następnie studiował medycynę na Uniwersytecie we Wrocławiu i w 1870 roku został promowany na doktora medycyny. We Wrocławiu był asystentem Heinricha Neumanna;