przymusowo połączył w jej ramach karlistów i falangistówJ. Bartyzel, Karlizm, [w:] Encyklopedia polityczna, t. 1, red. J. Bartyzel, B. Szlachta, A. Wielomski, Radom 2007, s. 147–148.. Stosunek karlizmu do reżimu frankistowskiego był niejednoznaczny, a sam ruch miał status półlegalny.
Niekwestionowana linia karlistowskich pretendentów wygasła w roku 1936 wraz ze śmiercią Alfonsa Karola I. Od tego czasu ruch uległ fragmentacji na tle dynastycznym. W okresie późnego frankizmu doszło również do rozłamu na tle ideowym: obok skrzydła ortodoksyjnego, opartego na tradycjonalizmie, wyłoniło się skrzydło radykalnie postępowe, skupione wokół haseł „socjalizmu samorządowego”.
Wiek XXI Obecnie przyznająca się do tożsamości karlistowskiej lewica tworzy Partido Carlista; jej liderem jest emeryt z nawarskiego miasteczka Villava, José Lázaro Ibáñez CompainsW roku 2021 zastąpił on na tym stanowisku nawarskiego przedsiębiorcę Jesúsa Marię Aragón Samanesa, El Partido Carlista elige a José Lázaro Ibáñez como nuevo secretario federal, [w:] Noticias de Navarra 15.11.2021.. Skrzydło tradycjonalistyczne skupione jest w dwu ugrupowaniach.