Karliści skupiali wokół siebie środowiska tradycjonalistyczne, które sprzeciwiały się przekształceniu Hiszpanii w monarchię konstytucyjną, a następnie w republikęB. Szlachta, Karlizm,[w:] Słownik historii doktryn politycznych, t. 3, red. M. Jaskólski, Warszawa 2007, s. 227 i n.. W okresach kryzysu państwa wokół karlizmu tworzył się szerszy prawicowy amalgamat polityczny. Z kolei w okresach stabilizacji politycznej to karlizm podlegał fragmentacji, zwłaszcza po secesji tzw. Integrystów w roku 1888.
Wiek XX Po kolejnej secesji tzw. Mellistów (1919) w trzeciej dekadzie XX wieku ruch przeżywał okres głębokiego kryzysu. Odrodził się w okresie republiki; partia posiadała wpływy głównie na terenach wiejskich północy Hiszpanii, szczególnie w prowincji Nawarra, a także w Baskonii, części Starej Kastylii i w Katalonii.
Podczas wojny domowej karliści opowiedzieli się po stronie rebeliantów, a ponad 50 000 ochotników walczyło w szeregach własnych zmilitaryzowanych formacji, zwanych requetés. W roku 1937 Franco utworzył partię państwową, Hiszpańską Falangę Tradycjonalistyczną;