Herbata jęczmienna – napar na bazie prażonego ziarna jęczmienia, używany w Azji Wschodniej m.in. w Chinach, Japonii, Korei Południowej. Jest to napój charakteryzujący się orzechowym, słodko-gorzkim smakiem, mniej cierpki niż herbata z liści herbaty. W przeciwieństwie do kawy i tradycyjnej herbaty nie zawiera kofeiny, dzięki czemu można ją pić zamiast wody. Tradycyjnie herbata jęczmienna nie jest słodzona.
Nazwy W Chinach herbata jęczmienna nazywana jest dàmài chá (大麦茶; 大麥茶) lub mài chá (麦茶; 麥茶).
W Japonii herbata jęczmienna nazywa się mugi-cha (麦茶).
W Korei Południowej herbata jęczmienna nazywana jest bori-cha (보리차).
Herbata Herbata jęczmienna jest spożywana w krajach azjatyckich od wieków. W Japonii herbata zbożowa, (początkowo z prażonej pszenicy lub ryżu), jest znana od początku X wieku, pojawiła się w okresie Heian. Herbata jęczmienna pojawiła się natomiast ok. 1517 roku, kiedy Hideyoshi Toyotomi zorganizował ceremonię parzenia herbaty w świątyni w Kioto. W okresie Edo, stała się już popularna i była sprzedawana na ulicznych straganach specjalizujących się w herbacie jęczmiennej. Pierwotnie prażone nasiona jęczmienia były gotowane z wodą, (metoda nadal powszechnie stosowana w Korei). Obecnie najczęściej jest zaparzana w czajniczkach do herbaty.