Pod wpływem męża Franka, który badał efektywność pracy, zaczęła również zajmować się tą tematyką. Wspólnie adaptowali nauki społeczne do inżynierii przemysłowej, skupiając się na pracownikach, a nie czynnikach pozaludzkich, przy czym ona sama była pionierką w stosowaniu psychologii do badań nad czasem i ruchem. Na potrzeby badań na efektywnością pracy zajęła się psychologią stosowaną. W tej dziedzinie opublikowała w 1914 r. pracę doktorską, którą obroniła rok później na Uniwersytecie Browna.
Wraz z mężem używała nowatorskiego wówczas narzędzia, jakim był film, do analizowania działań i sugerowania usprawnień pod kątem efektywności pracy. Gilbrethowie wspólnie opracowali metodę badania przebiegu i czasu trwania ruchów roboczych, która dostarczyła narzędzi do analizy ruchów i czasu ich trwania przy konkretnym zadaniu. Publikowała artykuły i pisała książki na ten temat wraz z mężem, m.in. Motion Study (1911 r.). Jej wiedza psychologiczna uzupełniała perspektywę fizjologiczną i mechaniczną jej męża, co miało wpływ na książki Fatigue Study (1916 r.) and Applied Motion Study (1917 r.).