Po wprowadzeniu maszyn do służby zmieniono im oznaczenie na R-5A. W 1944 roku Sikorsky otrzymał kontrakt na dostawę 100 egzemplarzy śmigłowców w odmianie ratowniczej R-5D. W wyniku zakończenia drugiej wojny światowej ukończono jedynie trzydzieści cztery egzemplarze. W toku służby śmigłowce R-5A, bazujące na prototypowych S-48 przechodziły liczne przebudowy. Wyprodukowano łącznie sześćdziesiąt pięć R-5 (S-48), z czego część maszyn zmodyfikowano do roli śmigłowca szkolnego R-5E oraz ratowniczego R-5D.
W toku dalszych prac rozwojowych zmodyfikowano projekt S-48 do ulepszonego modelu oznaczonego jako S-51. Wszedł do produkcji w 1947 roku. W odmianie S-51 wyprodukowano pozostałe śmigłowce. Na bazie S-51 stworzono kolejne odmiany. W toku służby, w związku ze zmianą oznaczeń śmigłowców stosowanych w USAAF, maszyna otrzymała nowe oznaczenie H-5.
Śmigłowce w pierwszej kolejności trafiły do służby w United States Army Air Forces, United States Marine Corps oraz United States Coast Guard. W 1946 roku opracowano odmianę S-51 na rynek cywilny. Śmigłowce szybko znalazły zastosowanie między innymi w amerykańskim urzędzie pocztowym. Rok później Sikorsky sprzedał licencję na produkcję S-51 w Wielkiej Brytanii.