Wstęp Tło Wietnamska Armia Ludowa wykorzystywała duże obszary słabo zaludnionej wschodniej części Kambodży jako schronienie, do którego mogła wycofać się z walk w Wietnamie Południowym, aby odpocząć i zreorganizować się bez narażania się na ataki. Te obszary były również wykorzystywane przez komunistów do przechowywania broni i innego sprzętu, który był tam transportowany na dużą skalę Szlakiem Sihanouka. Siły północnowietnamskie rozpoczęły wykorzystywanie terytorium Kambodży już w 1963 roku.
Neutralność Kambodży została już wcześniej naruszona przez wojska południowowietnamskie w konflikcie z frakcjami polityczno-wojskowymi sprzeciwiającymi się reżimowi Ngô Đình Diệma pod koniec lat 50. i na początku lat 60. W 1966 roku książę Norodom Sihanouk, władca Kambodży, przekonany o ostatecznym zwycięstwie komunistów w Azji Południowo-Wschodniej i obawiający się o przyszłość swoich rządów, zawarł porozumienie z Chińską Republiką Ludową, które zezwalało na utworzenie stałych baz komunistycznych na terytorium Kambodży i wykorzystanie kambodżańskiego portu Sihanoukville do ich zaopatrywania.