Pierwsze egzekucje sowieckich jeńców w pomieszczeniu straceń w Sachsenhausen, odbyły się na początku września 1941 roku. Po kilku dniach po przybyciu do obozu, Blockführerzy przewozili jeńców do baraku, który był oddzielony od reszty obozu drewnianym parkanem. Mordowanie odbywało się w ten sposób, że jeńców wprowadzano najpierw do dużego pomieszczenia z grającym gramofonem, gdzie kazano im się rozebrać do naga, w celu jak im mówiono przeprowadzenia badania lekarskiego, po którym pojadą w lepsze miejsce. Następnie esesmani wprowadzali pierwszego z jeńców do znajdującego się obok, mniejszego pomieszczenia, które wyposażone w przyrządy medyczne i plansze anatomiczne, wyglądało jak gabinet lekarski. Znajdujący się w nim esesman ubrany w biały kitel, mówił że jest lekarzem i pozorując badanie, sprawdzał czy jeniec ma złote zęby – jeśli miał, oznaczał go krzyżem. Jeniec wchodził do jeszcze mniejszego pomieszczenia, które wyglądało jak łazienka z prysznicem pod sufitem, gdzie esesman kazał mu stanąć plecami do listwy z podziałką do mierzenia wzrostu, przytwierdzonej do ściany.