Po drugiej stronie ściany znajdował się esesman w ochronnym ubraniu i celofanowej masce ukryty w dźwiękoszczelnej kabinie, który na umówiony sygnał strzelał amunicją dum-dum niespodziewającemu się tego jeńcowi w potylicę, przez mały otwór w listwie; jeśli ofiara dawała jeszcze oznaki życia, była dobijana. Po egzekucji zwłoki zabierano do kostnicy, gdzie wyrywano złote zęby, a ciało wrzucano do krematorium. Podłogę i ściany pomieszczenia straceń polewano wodą, aby zatrzeć ślady dokonanej zbrodni, po czym wprowadzano do niego następną ofiarę.
Mordowania w ten sposób dokonywano w obozie kilka razy w tygodniu, od rana do nocy. Jeńców zabijano średnio co dwie lub trzy minuty, w ciągu dnia uśmiercając 300–350 osób. W ciągu godziny w krematorium spalano ponad 25 zwłok jeńców. Egzekucje w Genickschussanlage wstrzymano w połowie listopada 1941 roku, z powodu wybuchu epidemii tyfusu w Sachsenhausen. Bardzo podobne pomieszczenia straceń zbudowano w Mauthausen i Buchenwaldzie, gdzie mordowaniem sowieckich jeńców wojennych zajmowało się Kommando 99, którym kierował Max Schobert.
Przypisy
Kategoria:Metody egzekucji Kategoria:Jeńcy radzieccy w niewoli niemieckiej (1941–1945) Kategoria:Sachsenhausen (KL) Kategoria:KL Buchenwald Kategoria:Mauthausen-Gusen Kategoria:Zbrodnie nazistowskie