Ostatecznie przeważyło zdanie amerykańskich doradców, którzy chcieli podjąć walkę w polu i osłonić nadciągającą kolumnę z zaopatrzeniem (Ratib Pasza wolał przyjąć walkę z umocnionych pozycji, co dawałoby mu przewagę nad nieprzyjacielem pozbawionym artylerii). Ostatecznie pozostawił w forcie 1500 ludzi z ciężką artylerią, a na czele siedmiu batalionów, wspartych dwoma szwadronami kawalerii, tuzinem haubic i siedmioma wyrzutniami rakietowymi wyszedł w pole, zajmując pozycję ok. kilometra od fortu.
Etiopczycy, mimo wielkiej przewagi liczebnej, ze względu na teren mogli wprowadzić na raz do walki ok. 15–20 tys. ludzi. Egipcjanie mieli w polu ok. 6 tys., co przy dużo lepszym uzbrojeniu dawało im szansę powodzenia. Jan IV znał jednak dobrze pole bitwy (walczył już na nim w 1867 roku) i doskonale wykorzystał umiejętność szybkiego poruszania się jego żołnierzy i wykorzystywania przez nich licznych jarów i rozpadlin dla ochrony. Ogień Egipcjan spowodował wielkie straty, ale egipska piechota mierzyła za wysoko, przez co czołowe oddziały etiopskie mogły podejść bardzo blisko. Egipski dowódca ok. 13:30 utracił kontrolę nad armią, której sekcje walczyły osobno. Na prawym skrzydle Etiopczycy rozbili batalion piechoty w walce wręcz i zaatakowali baterie dział.