Elewację wieńczy płaskorzeźba jelonka autorstwa Józefa Klukowskiego, umieszczona na wykuszu. Kompozycja ta doskonale wpisuje się w twórczość Pniewskiego, który cenił szlachetne materiały, grę brył i oszczędny, wyrafinowany detal.

II wojna światowa i powstanie warszawskie W czasie powstania warszawskiego rejon broniony był przez Zgrupowanie „Krybar" Armii Krajowej. 1 września 1944 roku budynek został poddany zmasowanemu nalotowi – spadło nań siedem bomb burzących i kilkadziesiąt zapalających. Mieszkaniec kamienicy Iwo Gall wspominał:

Według powojennych raportów inspekcyjnych z 1948 roku: Od strony ul. Tamka: ocalało 1 z 4 pięter (elewacja zachowała się do poziomu stropu 2. piętra). Od strony ul. Smulikowskiego: ocalały 2 z 3 pięter (do poziomu stropu 3. piętra). Żelbetowa klatka schodowa przetrwała do 3. kondygnacji. Całkowity stopień zniszczeń oszacowano na około 50% kubatury budynku.

Pomimo tak rozległych strat płaskorzeźba Klukowskiego na wykuszu cudem ocalała.

Odbudowa powojenna Od 1947 roku zarząd nad nieruchomością przejął PKO w charakterze likwidatora Zakładu Ubezpieczeń Wzajemnych. Ponieważ budynek należał do instytucji upaństwowionej i dysponował nowoczesną konstrukcją żelbetową, podjęto decyzję o odbudowie z zachowaniem przedwojennego charakteru.