Decyzją z 9 maja 1950 roku ustalono: Okładzina kamienna zostanie zachowana wyłącznie na parterze. Wyższe kondygnacje zostaną otynkowane mieszanką wapienno-cementową z imitacją boniowania. Wyjątek stanowi wykusz od strony ul. Tamka – zachowano kamienną ramę wokół płaskorzeźby. Balkony francuskie od strony ul. Tamka nie zostały odtworzone (poza poziomem 1. piętra).

W piśmie z 26 kwietnia 1950 roku Departament Budownictwa PKO zwrócił się do Wydziału Inspekcji Budowlanej z propozycją uzgodnienia zmian w okładzinie elewacji. 13 czerwca 1950 roku PKO wystąpił o tymczasowe pozostawienie „dwóch pasów" okładziny kamiennej na 1. piętrze od strony ul. Smulikowskiego, argumentując, że płyty są w dobrym stanie i stanowią „cenny materiał", wymagający demontażu przez specjalistów. Zgodę wydano do końca 1951 roku, jednak ostatecznie płyty zostały niestarannie skute, pozostawiając na długie lata widoczne kotwy.

Inspekcja żądała również architektonicznego opracowania obramienia płaskorzeźby z jelonkiem, lecz wymóg ten został zignorowany.

W raporcie Inspekcji z 8 lipca 1950 roku ostro skrytykowano jakość wykonanych prac: „Górna część elewacji...