14 czerwca 1960 roku biskupi Niemiec Wschodnich jednomyślnie wybrali Krummachera na nowego przewodniczącego Konferencji Kościoła Wschodniego, ponownie z inicjatywy Dibeliusa. Rząd NRD uznał to za obrazę swojego ulubionego Mitzenheima i przez długi czas odmawiał uznania Krummachera jako negocjatora kościelnego. Dopiero gdy stało się jasne, że proces przypodobania się Mitzenheimowi i związane z nim wysiłki solowe doprowadziły do jego izolacji w kościele, Krummacher został zaakceptowany. Odegrał teraz także ważną rolę w komitetach ekumenicznych i został członkiem Rady Kościoła Ewangelickiego w Niemczech (EKD), ogólnoniemieckiego stowarzyszenia wszystkich protestanckich kościołów regionalnych. Ponieważ EKD stanęła na drodze suwerennym aspiracjom NRD, otworzył się nowy obszar konfliktu. Pełniąc podwójną rolę przywódcy kościoła w Niemczech Wschodnich i wysokiego rangą przedstawiciela kościoła ogólnoniemieckiego, Krummacher po raz kolejny znalazł się w trudnych stosunkach z przywódcami NRD.