Jego konsekwentne opowiadanie się za jednością Kościoła poza wewnętrzną granicą Niemiec znalazło szerokie poparcie na szczeblu kościelnym zarówno na Wschodzie, jak i na Zachodzie, w związku z czym był stale ponownie wybierany na przewodniczącego Konferencji Kościoła Wschodniego, która później przemianowała się na Konferencję Przywódców Kościoła Protestanckiego w NRD do 1969 roku. Ostatnio prowadził zaciekłą kampanię przeciwko odłączeniu się kościołów NRD od EKD i za pomocą wciąż nowych propozycji starał się zachować jedność Kościoła protestanckiego. Ostatecznie nie udało mu się przełamać postawy nowego pokolenia przywódców kościelnych NRD i 10 czerwca 1969 roku. powołano do życia Związek Kościołów Ewangelickich w NRD (), odrywając się od EKD. Po tym, jak Krummacher osiągnął w przepisach federalnych zapis o „zaangażowaniu na rzecz specjalnej wspólnoty chrześcijańskiej w Niemczech”, opowiedział się następnie za ścisłymi kontaktami między rządem federalnym a EKD.

W 1972 Krummacher przeszedł na emeryturę i osiedlił się w Altefähr na Rugii.