Tym samym rozkazem została mianowana na stopień majora, a Decyzją Ministra Obrony Narodowej Nr 51 /K.adr z 12 maja 1994 na stopień podpułkownika.
W grudniu 1945 wybrano Marię na sekretarza Prezydium ZG ZMW „Wici”, a funkcję tę pełniła zawodowo do lipcu 1948, aż władze komunistyczne zlikwidowały „Wici”, a ona została członkiem Rady Naczelnej powołanego wtedy ZMP. Od 1945 była członkinią Polskiego Stronnictwa Ludowego (Mikołajczykowskiego), a od połowy 1947 do tzw. Lewicy PSL, aż w końcu do Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego, będąc tam przewodniczącą Komisji Historycznej. W latach 1952-1953 była zastępcą kierownika Wydziału Propagandy NKW ZSL. W latach 1949-1956 członkiem Rady Naczelnej ZSL, a w latach 1956-1964 członkiem NKW ZSL. W 1973 na VI Kongresie ZSL została wybrana członkinią Głównej Komisji Rewizyjnej. W tym okresie pełniła także obowiązki przewodniczącej Rady Wydziału Kobiecego NKW ZSL i członkini Komisji Kontroli Stronnictwa. Zawodowo od 1953 pracowała w Zakładzie Historii Najnowszej Instytutu Historii Polskiej Akademii Nauk. Pracowała tam pół roku, a następnie wzięła bezpłatny urlop i wyjechała do Przemykowa, w celu opieki nad ciężko chorą matką. Kiedy zmarła matka, Maria w maju 1955 powróciła do Warszawy, gdzie podjęła pracę w Ludowej Spółdzielni Wydawniczej na stanowisku kierownika redakcji historycznej.