Treść teorii Koncepcja Nozicka ma charakter libertariański. Uznaje, że u podstaw teorii sprawiedliwości muszą znaleźć się wolne jednostki, wyposażone w podstawowe prawa i wolności. Teoria Nozicka określa zasady, zgodnie z którymi jednostka ma działać, aby rezultat mógł być określony jako „sprawiedliwy”. O ile Rawls ujmował sprawiedliwość jako bezstronność (justice as fairness), Nozick zaproponował teorię sprawiedliwości jako poszanowania podstawowych uprawnień (entitlements) jednostek.
Podstawowym założeniem teorii Nozicka jest teza o samoposiadaniu się jednostek (jednostka jest właścicielem własnego ciała, z czego wynikają podstawowe prawa np. do integralności cielesnej czy autonomii). Teza ta wynikać ma z Kantowskiego imperatywu praktycznego (człowiek ma być traktowany jako cel, a nie wyłącznie jako środek ku celom). Wynika z niej, że ludzie są odrębnymi jednostkami wyposażonymi w podstawowe prawa, których inni nie mogą naruszać, oraz nie mogą być instrumentalizowani (traktowani jako środki do celów). Nozick wskazuje, że jeżeli założymy, że istnieją jednostki, które mają prawo do posiadania swoich aktualnych dóbr, to sprawiedliwe będą jakiekolwiek rezultaty swobodnej, nieprzymuszonej, wymiany dóbr między takimi jednostkami.