W 1839 roku gmina otrzymała zgodę na budowę nowej synagogi w okolicy furty żydowskiej. Otwarcie synagogi nastąpiło w 1840 roku. Natomiast siedem lat później władze uchwaliły prawo Gesetz über die Verhältnisse der Juden, które regulowało kwestie prawne i terytorialne gmin żydowskich. Od tego roku kahał w Oleśnicy funkcjonował jako gmina synagogalna (Synagogen-Gemeinde). Od 1860 roku gmina posiadała własnego rabina. W 1885 roku społeczność żydowska w mieście liczyła 335 osób, w późniejszych lata już tylko malała. Od 1880 roku w mieście działało Żydowskie Stowarzyszenie Kobiet w Oleśnicy.
Do roku 1933 stosunki ludności żydowskiej z mieszkańcami miasta i okolicznych wsi były dobre, za to nie wszyscy przedstawiciele oleśnickiego duchowieństwa chrześcijańskiego reprezentowali podobne postawy. Po dojściu do władzy NSDAP oleśnickich Żydów dotknęły represje związane z polityką dyskryminacji ludności żydowskiej. np. eliminacja ze służby publicznej (w 1933 roku bojówkarze NSDAP zajęli budynek sądu, aby nie dopuścić do miejsca pracy osób pochodzenia żydowskiego) czy wypraszanie z restauracji osób z semickimi rysami twarzy. W 1934 roku Żydom odebrano niemieckie obywatelstwo. W 1935 roku na oleśnickim rynku doszło do wystąpień antyżydowskich przed żydowskimi sklepami, których okna zamalowano smołą.