Oleśnickich Żydów objęły także ograniczenia dotyczące przystępowania i wykonywania wolnych zawodów, dostępu do uczelni wyższych. Podczas Nocy Kryształowej spalono budynek Nowej Synagogi i zniszczono sklepy żydowskie. Część Żydów wyemigrowała z Oleśnicy, pozostali zostali wywiezieni do obozów przejściowych (m.in. Tormersdorf, Grüssau, Riebnig), a następnie do obozów koncentracyjnych: Theresienstadt, Sachsenhausen, Dachau, Auschwitz, Buchenwald. W 1942 roku Oleśnicę zamieszkiwały już tylko cztery osoby pochodzenia żydowskiego ze względu na fakt, iż pozostawały w mieszanych związkach małżeńskich. Po wojnie społeczność żydowska w mieście się nie odbudowała.
Synagogi Stara Synagoga Uważa się, że pierwsza oleśnicka synagoga powstała w XIV wieku. Pierwsze pisane wzmianki na jej temat pochodzą z 1417 lub 1420 roku. Synagoga znajdowała się przy murach miejskich w okolicy tzw. furty żydowskiej. W 1530 roku przeprowadzono remont budowli i dobudowano do niej przedsionek. W nim też miała się mieścić drukarnia Chaima Schwarza. W 1535 roku budynek przestał pełnić role synagogi. Wykorzystywano go jako arsenał, magazyn, a ostatecznie jako kościół protestancki.