Główną siedzibą rodziny Edwina był pałac w Nakle Śląskim. W 1919 roku sprzedał część należących do rodziny gruntów w Rojcy, przeznaczając uzyskane środki na budowę domów dla pracowników.
Działalność polityczna Należał do Niemieckiej Partii Centrum, reprezentującej przede wszystkim katolicką część społeczeństwa Cesarstwa Niemieckiego. W latach 1908–1918 zasiadał jako jej przedstawiciel w Pruskiej Izbie Reprezentantów. Działał również w strukturach partii na Śląsku, pełniąc funkcję zastępcy przewodniczącego jej organizacji w okręgu wrocławskim.
W wyborach do Reichstagu w 1912 roku kandydował z ramienia Partii Centrum w okręgu wyborczym obejmującym wiejską część Wrocławia i powiat średzki, nie uzyskał jednak mandatu.
Po podziale Górnego Śląska i przyłączeniu Nakła Śląskiego do Polski pozostał w swojej górnośląskiej posiadłości. W listopadzie 1925 roku został prezesem Niemieckiego Związku Ludowego dla Polskiego Śląska, organizacji reprezentującej niemiecką mniejszość narodową w autonomicznym województwie śląskim. Funkcję tę sprawował do śmierci. Bieżącymi pracami związku kierował jego przewodniczący wykonawczy Otto Ulitz.