Kiedy miał piętnaście lat, zmarł jego ojciec i wtedy, żeby wspomóc finansowo matkę i młodszą siostrę, rozpoczął grać zawodowo. Rok później wyjechał do Kalifornii i został przyjęty do orkiestry Tommy’ego Reynoldsa. Następnie występował z zespołami Jana Savitta, Boba Stronga i Frankiego Carle’a. W tym czasie ukończył na wydziale muzycznym Hollywood Professional School w Los Angeles. W 1947 podjął pracę w orkiestrze Gene’a Krupy, w której grał trzy lata. W październiku 1950 razem ze swoim bratem Jackiem dołączył do The Thundering Herd nr 3 Woody’ego Hermana.

W 1953 przeniósł się do Nowego Jorku. Wziął udział w jam sessions trębacza Bucka Claytona, nagrywanych przez wytwórnię Columbia. Szybko stał się jednym z najbardziej poszukiwanych puzonistów–sidemanów w mieście. W 1954 otrzymał nagrodę „Nowej Gwiazdy” (Tne New Star Award) w międzynarodowym plebiscycie krytyków tygodnika jazzowego „DownBeat”. W latach 1955–1957 grał z przerwami z „Królem Swingu”, klarnecistą Bennym Goodmanem, a w 1963 z kolejnym gigantem jazzu, pianistą – Countem Basie’em. W latach 1966–1967 – już po śmierci Tommy’ego Dorseya w 1956 – był przez prawie rok liderem jego big-bandu.