okaz typowy zakupiono w 1850 od francuskiego przyrodnika Edouarda Verreaux.
Nie zawsze tamaryna czarnoczelna uznawana była za osobny gatunek. Wcześniej widziano w niej jedynie podgatunek tamaryny siodłatej. Podobne stanowisko przyjmuje Polskie Nazewnictwo Ssaków Świata, wskazujące tamarynę czarnoczelną jako jeden z podgatunków tamaryny siodłatej. Jako inne podgatunki tamaryny siodłatej prócz nominatywnego wymienia ono tamarynę amazońską, tamarynę dżunglową, tamarynę inkaską, tamarynę kolumbijską, tamarynę andyjską, tamarynę rdzawą, tamarynę indiańską, S. f. primitivus i tamarynę boliwijską. W literaturze uznawano też tamarynę czarnoczelną za podgatunek tamaryny czarnopłaszczowej. Podawano nawet do 17 taksonów tej grupy.
Większość z nich uznawana jest obecnie za odrębne gatunki. Badania genetyczne opublikowane w 2011 roku wskazały bowiem, że tamaryna czarnoczelna należy do odrębnego kladu wraz z tamaryną siodłatą, tamaryną boliwijską, tamaryną andyjską oraz tamaryną białopłaszczową. Ta ostatnia w Polskim Nazewnictwie Ssaków Świata, w przeciwieństwie do poprzednich, uchodzi za osobny gatunek. W cytowanej pracy Matauschek i inni dzięki pobranym w czasie dwóch amazońskich ekspedycji próbkom kału zbadali mtDNA tamaryn z grupy gatunków tamaryny czarnopłaszczowej.