Część członków Achdut ha-Awoda oskarżyła go o sprzymierzenie się z Dawidem Ben Gurionem, który był zdeklarowanym przeciwnikiem Achdut ha-Awoda. Uważano, że Allon boi się przyłączyć do Izraela obszary zamieszkane przez ludność arabską. Krytycznie wobec planu wypowiedział się również Ruch na rzecz Wielkiego Izraela za chęć utworzenia arabskich enklaw na Zachodnim Brzegu.
Alternatywę dla Palnu Allona przedstawił również Mosze Dajan. Uważał on, że należy ustanowić i wzmocnić izraelską kontrolę nad grzbietami górskimi na Zachodnim Brzegu. Miałoby się to odbyć poprzez rozbudowę osiedli i baz wojskowych, które połączone byłyby z resztą kraju gęstą siecią dróg. Dajan przekonywał, że osiedla powinny być połączone z resztą kraju również gospodarczo. Założenia tego planu zaimplementowano tylko w Gusz Ecjon.
W 1968 roku założenia planu zostały zaprezentowane królowi Jordanii Husajnowi I podczas rozmów dotyczących unormowania relacji izraelsko-jordańskich. Król jednak odrzucił propozycję, która według niego naruszała suwerenne prawo Jordanii do tego obszaru.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Osadnictwo żydowskie Kategoria:Autonomia Palestyńska Kategoria:Konflikt izraelsko-arabski Kategoria:Polityka Izraela Kategoria:1967 w Izraelu Kategoria:Proces pokojowy na Bliskim Wschodzie