Następnie w latach 1975–1976 zagęszczano istniejące osiedla, a w latach 1977–1981 utworzono siedem osiedli na północ od Morza Martwego. Budową osiedli zajmował się Wydział Osadnictwa Światowej Organizacji Syjonistycznej, a za rekrutację chętnych do zamieszkania w nowych kibucach i moszawach odpowiadały ruchy osadnicze powiązane z ówcześnie rządzącymi – Ha-Kibuc ha-Me’uchad i Ruch Moszawów. Dwa osiedla powstały również z inicjatywy Bejtaru. Ruchy takie jak Ha-Kibuc Ha-Arci czy Amana nie chciały partycypować w tym przedsięwzięciu. Pierwszy ze względu na to, że nie popierał ekspansjonizmu, a Amana preferowała osadnictwo pośród skupisk ludności palestyńskiej.
Założenie Planu Allona zostały skrytykowane przez narodowo-religijny Mafdal i prawicowy Gachal, które stały na stanowisku, że Izrael nie powinien w ogóle zrzekać się zdobytego Zachodniego Brzegu. W 1969 roku Menachem Begin zaproponował przeciwny plan. Chciał, aby Izrael tworzył osiedla w Judei i Samarii na obszarach zamieszkiwanych już przez ludność arabską, ponieważ wg niego Zachodni Brzeg był częścią Państwa Izrael i rząd nie może zrzec się suwerenności nad nim. Planowi Allona sprzeciwiła się Golda Meir oraz większość ministrów w izraelskim rządzie (m.in. Jisra’el Galili, Szlomo Hilel czy Mosze Dajan), a także z krytyką w jego własnej partii.