Muzeum Archeologiczne w Krakowie Do produkcji ceramiki artystycznej oprócz surowców ilastych, kaolinów i iłów (glin), zaliczanych do surowców plastycznych, stosowane są surowce nieplastyczne, do których należą surowce schudzające (piasek kwarcowy, skalenie) i topniki (skalenie, pegmatyty). Surowce plastyczne stanowią składnik masy ceramicznej łączący pozostałe surowce w sposób umożliwiający formowanie wyrobów, który po wypaleniu stanowi tzw. szkielet. Natomiast topniki przyczyniają się do zagęszczenia czerepu poprzez wytworzenie fazy ciekłej i obniżenie temperatury spiekania, a po wypaleniu stanowią tzw. ciało.
Glina, podstawowy materiał ceramiki artystycznej, charakteryzuje się z jednej strony plastycznością, zaś z drugiej zdolnością do przemiany w procesie wypalenia w twardy materiał, który jest odporny na większość czynników korodujących metale i tworzywa nieorganiczne. Wypalenie w temperaturze około 500 ℃ chroni uformowaną ceramikę przed działaniem wody (najwcześniejsze naczynia, które były suszone na słońcu, mogły służyć jedynie do przechowywania zbóż i innych suchych substancji). Temperatura zeszklenia gliny wynosi ok.