1600 ℃, co sprawia, że po zmieszaniu jej z topnikiem o niższej temperaturze zeszklenia (około 1200 ℃) i wypaleniu tej mieszaniny w niższej temperaturze, glina zachowuje kształt obiektu, podczas gdy inne substancje ulegają zeszkleniu. W efekcie powstaje wyrób ceramiczny o czerepie spieczonym, zwany kamionką (wypalanie w niższej temperaturze prowadzi do uzyskania wyrobów o czerepie porowatym, do których zalicza się m.in. większość gatunków fajansu). Dodanie do gliny skalenia lub steatytu i wypalenie uzyskanej masy w temperaturze od 1100 do 1450 ℃ sprawia, że produkt staje się przezroczysty, dając w rezultacie porcelanę. Granica pomiędzy kamionką a porcelaną nigdy nie była precyzyjnie określona. Wiąże się to z faktem, że na Zachodzie porcelana była zazwyczaj definiowana jako substancja przezroczysta, podczas gdy Chińczycy utożsamiali ją z ceramiką, która wydaje dźwięczący ton przy uderzeniu. Żadna z tych definicji nie jest całkowicie zadowalająca, choćby dlatego, że pewne cienkościenne odmiany kamionki są lekko przeświecające, zaś grubościenna porcelana jest nieprzezroczysta.